چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا        

                                                               ز روزن سر درآویزدچو قرص ماه خوش سیما

      در آید جان فزای من،گشاید دست و پای من

                                                                 که دستم بست و پایم هم، کف هجران پابرجا

     بدو گویم به جان تو که بی تو ای حیات جان

                                                            نه شادم می کند عشرت نه مستم می کند صهبا

     وگر از ناز او گوید برو،از من چه می خواهی

                                                                زسودای تو می ترسم که پیوندد به من سودا

     برم تیغ و کفن پیشش چو قربانی نهم گردن

                                                                  که از من درد سر داری مرا گردن بزن عمدا

     تو می دانی که من بی تو نخواهم زندگانی را

                                                                  مرا مردن به از هجران بیزدان کاخرج الموتی

     مرا باور نمی آمد که از بنده تو برگردی

                                                                 همی گفتم اراجیفست و پنهان گفته اند اعدا

     تویی جان من و بی جان ندانم زیست من باری

                                                                       تویی چشم من و بی تو ندارم دیده بینا

     رها کن این سخن ها را بزن مطرب یکی پرده

                                                                    رباب و دف به پیش آور اگر نبود تو را سرنا